Aynı bahçede büyüyen iki farklı rüzgarım ben;
Biri fırtına olur, kırar dalları; diğeri meltem olur, okşar yaprakları.

Gölgem düştüğü yerde bir çocuğun gülüşünü çalar,
Kalpleri buz tutturur, duvarlar örer, dünyayı daraltır.

Ama tersine dönersem, bir el uzatırım o karanlığa,
Yarım kalmış bir resmi tamamlar, köprüler kurarım yarına.

Yaşımız da birdir bizim, sıramız da, yolumuz da;
Biri zehirdir bu ömrün, diğeri ise şifa.

İki yüzüm var benim; biri karanlık bir kuyu, diğeri aydınlık bir nehir…
Bil bakalım, ben neyim?